Bu gece yine dizi izleyerek sütümü içerken birşey farkettim.
Eskiden, hani şu internetin neredeyse 1 2 evde bulunduğu,cep telefonunu vitrinlik olduğu,
Acun Firarda, Elifnağme, Barış Manço'nun Çoçuk proğramı sunduğu seneler
Ben O seneleri özledim.
Çoçuk olmayı özledim.
Uykum geldiğinde masanın altında koltuğun kenarında, halının ortasında, bazende annemin dizinde uyuduğum günleri özledim.
Vakitsizce uyanmayı, annemin kahvaltıda daha ben kalkmadan önce ısıttığı sütüm, vazgeçemediğim rafadan yumurtam ve tereyağlı balımın hazır olduğu kahvaltıları, akşam babamın işden gelişini,
uçurtma yapıp, çadır kurduğumm, ağzım yüzüm dağılana kadar bilyalı arabaan kaydığım, misket oynayıp kaybettiğimde mahalleeki çoçukları ısırdığım günleri özledim.
Salıncakta bulutların üstünde hissetttiğim günleri özledim,
Hiç Amca Diyemediğim, Bir kere gelip yanağımı okşasın diye ağladığım günleri özledim.
Damağıma yapışan, Osmanlı macununu, hamam sefalarını, heyecanla beklediğim bayram sabahlarını özledim.
Ahhhhhhhh, keşke dönebilsem çoçukluğuma...
Henüz 21 yaşındayım ancak çoçukluğumun eksikliğini hissediyorum, yılların yükü çökmeye başladıkça omuzlarıma.
Önce okul, sonra İş, koca bi çoçukluk bitmişşş gitmiş.
mesuliyetler birikmiş, sorumluluklar artmış.
Ben Durdurmaya çalışdıkça ZAMAN akmış bitmiş....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder